Erasmus+ jest to program dla uczelni, ich studentów i pracowników. Jego celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej szkół wyższych, umożliwianie studentom wyjazdów za granicę na część studiów i praktykę, promowanie mobilności pracowników uczelni, stwarzanie uczelniom licznych możliwości udziału w projektach wraz z partnerami zagranicznymi.

Polska bierze udział w programie Erasmus od roku 1998/99. W latach 1995–2006 Erasmus wchodził w skład wspólnotowego programu Socrates, a od roku akademickiego 2007/2008 był częścią programu "Uczenie się przez całe życie", programu Unii Europejskiej w dziedzinie edukacji i doskonalenia zawodowego, przewidzianego na lata 2007-2013 mającego na celu przede wszystkim podnoszenie jakości i atrakcyjności kształcenia oraz ułatwianie międzynarodowej współpracy i wymiany w dziedzinie edukacji. Obecnie realizowany jest program Erasmus+, który zastąpił  LLP Ersmus. Obowiązuje on do roku 2020.

W swoich założeniach Program Erasmus+ nie różni się zasadniczo od zakończonego właśnie programu „Uczenie się przez całe życie”. Największy nacisk w nowym programie został położony na edukację formalną i pozaformalną służącą rozwijaniu umiejętności uczniów, nauczycieli i pracowników oraz poprawy ich sytuacji na rynku pracy.

W programie podkreśla się szczególnie znaczenie współpracy międzysektorowej (różne sektory edukacji, instytucje na różnym szczeblu i o różnym profilu) i wzmacnianie efektu synergii pomiędzy sektorami edukacji a środowiskiem pracy.

Struktura Erasmusa Plus ma obejmować:

Mobilność edukacyjną:

  • studentów oraz uczniów w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego (mobilność ta może polegać na studiowaniu w instytucji partnerskiej, odbyciu stażu lub zdobyciu doświadczenia jako uczeń, asystent lub praktykant za granicą),
  • pracowników (w tym przypadku mobilność może polegać na prowadzeniu zajęć, odbyciu stażu lub profesjonalnych szkoleń za granicą)

Współpracę na rzecz innowacji i wymiany dobrych praktyk,

w tym:

  • partnerstwa strategiczne pomiędzy organizacjami lub instytucjami zaangażowanymi w edukację i szkolenie lub inne odpowiednie sektory, mające na celu opracowanie i wdrożenie wspólnych inicjatyw oraz promowanie wzajemnego uczenia się i wymiany doświadczeń,
  • partnerstwa między przedsiębiorcami a instytucjami kształcenia i szkolenia. Partnerstwa te mogą mieć formę:
    • sojuszy na rzecz wiedzy (Knowledge Alliances) pomiędzy instytucjami szkolnictwa wyższego i pracodawcami, które promować będą kreatywność, innowacje, przedsiębiorczość, m.in. oferując opracowywanie nowych programów nauczania i metod dydaktycznych.
    • sektorowych sojuszy na rzecz umiejętności (Sector Skills Alliances) pomiędzy organizatorami kształcenia i szkolenia a pracodawcami, mające na celu promowanie zatrudnialności.

Sojusze te mają się też przyczynić m.in. do tworzenia nowych dla danego sektora lub międzysektorowych programów nauczania, rozwoju innowacyjnych metod nauczania i szkolenia zawodowego.

  • platformy informatyczne, obejmujące wszystkie sektory edukacji i szkoleń, w tym w szczególności e-twinning, umożliwiające wirtualną mobilność i wymianę dobrych praktyk oraz otwarcie dostępu dla uczestników z krajów sąsiedzkich.

Wsparcie reform polityki edukacyjnej poprzez:

  • wdrażanie programu polityki Unii w dziedzinie kształcenia i szkolenia, m.in. w zakresie Procesu Bolońskiego i Kopenhaskiego,
  • wdrażanie w państwach uczestniczących unijnych narzędzi przejrzystości i uznawalności kształcenia: w szczególności Europass-u, Europejskich Ram Kwalifikacji (EQF), Europejskiego Systemu Transferu i Akumulacji Punktów (ECTS), Europejskiego Systemu Transferu Osiągnięć w Kształceniu i Szkoleniu zawodowym (ECVET), Europejskich Ram ds. Jakości w Kształceniu i Szkoleniu Zawodowym (EQAVET), Europejskiego Rejesteru Agencji Akredytacyjnych (EQAR) oraz Europejskiego Stowarzyszenia na rzecz Zapewniania Jakości Kształcenia w Szkolnictwie Wyższym (ENQA),
  • wsparcie dla europejskich sieci i organizacji pozarządowych w dziedzinie edukacji i szkoleń,
  • dialog polityczny z właściwymi europejskimi zainteresowanymi stronami w dziedzinie edukacji i szkoleń,
  • Krajowe Ośrodki Uznawalności Akademickiej (NARIC), Eurydice, sieci Euroguidance, oraz krajowe centra Europass.

(informacje podane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego)

Kraje uczestniczące w programie Erasmus+:

  • 28 państw członkowskich Unii Europejskiej,
  • państwa EFTA/EOG: Islandia, Liechtenstein, Norwegia;
  • państwa kandydujące do UE: Turcja, była Jugosłowiańska Republika Macedonii;
  • Konfederacja Szwajcarska (współpraca zawieszona)

Karta Uczelni Erasmusa

Dokumentem uprawniającym szkoły wyższe (oraz instytuty PAN-owskie) do udziału w programie Erasmus jest Karta Uczelni Erasmusa (Erasmus Univeristy Charter), nadawana przez Komisję Europejską. Jest to rodzaj certyfikatu umożliwiający uczelni ubieganie się o fundusze na konkretne działania przewidziane w programie.

Wszystkich zainteresowanych zapraszamy do zapoznania się z zasadami wyjazdów zagranicznych w ramach Programu Erasmus + w roku akademickim 2018/2019 w Wyższej Szkole Technologii Informatycznych.

W roku akademickim 2018/2019 w ramach Programu Erasmus+ Wyższa Szkoła Technologii Informatycznych w Warszawie będzie realizowała wyjazdy w celu odbycia części studiów w uczelni zagranicznej oraz zagraniczne praktyki studenckie. Ich uczestnicy otrzymają stypendium ze środków Programu Erasmus+.

Więcej informacji:

http://erasmusplus.org.pl/
http://www.odyseusz.msz.gov.pl/
http://polakzagranica.msz.gov.pl/
http://www.msz.gov.pl